Loewe

Loewe ontstond in 1846, toen een groepje Spaanse ambachtslui een klein atelier opende in het commercieelste deel van Madrid. In 1872 voegde Enrique Loewe Roessberg, een Duitse ambachtsman gespecialiseerd in lederbewerking, zich bij het groepje, waardoor het huis de naam Loewe kreeg. Enrique Loewe bracht precisie en techniek mee, terwijl de Spanjaarden hun sensualiteit, creativiteit en expertise op het vlak van leder in de kijker zetten.

In 1905 kreeg het huis de titel van Officiële leverancier van het Spaanse hof. Vanaf 1910 begon vanuit Madrid de verovering van de rest van Spanje. Het huis had toen al een stevige reputatie verworven met één boetiek in de hoofdstad. Op het einde van de jaren zestig werd een boetiek in Londen geopend.

Een decennium later werd prêt-à-porter gemaakt, door Karl Lagerfeld, Giorgio Armani en Laura Biagiotti - die toen nog illustere onbekenden waren. In diezelfde periode kwam L , hun eerste damesparfum, op de markt. In 1976 werd een eerste boetiek van Loewe geopend in Japan. Vandaag heeft het huis er vijfendertig in Japan.

De eerste herenmodezaak opende in Madrid in 1986. In 1996, toen Loewe de honderd vijftigste verjaardag vierde, ging het huis op in de merkenportefeuille van LVMH, de grootste luxegroep ter wereld. Een jaar later toonde de ontwerper Narciso Rodríguez de eerste dameslijn voor het huis in Parijs. Sinds negen seizoenen tekent Jose Enrique Ona Selfa de dameslijn, de herenlijn is in handen van Jose Luis Toribio. Enrique Loewe Lynch is nog steeds lid van de raad van bestuur van Loewe, als erevoorzitter.

Zara of H&M?

Telkens als ik bij bakker Bloch een brood ga kopen, is er de verleiding om even bij buur Zara binnen te lopen. Kijken wat er voor nieuwigheden hangen. Heb ik een rok of een jasje nodig? Volstrekt niet. Mijn kasten zitten vol. Mocht ik, zeg maar, in 1986 definitief gestopt zijn met kleren kopen, dan nog zou ik vandaag niet in mijn blootje moeten lopen. Om maar te zeggen dat kleren kopen voor mij, en voor een boel andere mensen, geen primaire behoefte is.

Toch doen ketens als Zara en H&M meer dan gouden zaken, want ze weten ons constant te verleiden. Inditex, het Spaanse moederbedrijf van Zara (met onder meer nevenmerken Massimo Dutti en Bershka), heeft in zes jaar tijd zijn aantal winkels verzesvoudigd tot 2.800. Het zwaartepunt van de verkoop ligt in Spanje, gevolgd door Portugal en Frankrijk. Het Zweedse bedrijf Hennes &Mauritz telt 1.244 winkels, waarvan een derde in Duitsland. Al een tijdje lopen zij een nek-aan-nekrace om de grootste kledingverkoper van Europa te zijn, met momenteel Inditex op kop. Maar H&M geeft zich niet gewonnen. Het maakte eergisteren bekend dat er naast de bestaande H&M-winkels een nieuwe keten komt met dameskleding in een hogere prijsklasse. Er werd nog geheimzinnig over gedaan, maar laten we ervan uitgaan dat duurder ook staat voor betere kwaliteit en/of snit.

De voorbije jaren hebben Zara en H&M ontegensprekelijk ons koopgedrag veranderd. Beide slagen ze erin een heel breed publiek te bereiken. De gemeenschappelijke noemer is dat ze snel wisselende, betaalbare, actuele mode brengen voor mannen, vrouwen en kinderen. De verschillen in stijl en aanpak tussen beide bedrijven zijn echter opvallend. Zara's eigenaar, Amancia Ortega, is een discrete, teruggetrokken man die zelden of nooit interviews geeft. Wie de directeur, het hoofd van de ontwerpafdeling of de marketing in Stockholm wil spreken, krijgt daar makkelijk de kans toe. Terwijl H&M elk seizoen de internationale pers uitnodigt om de nieuwe collecties te bekijken, komt er van Zara nooit één persbericht.

Dat H&M ook bij mannen goed ligt, dankt het onder meer aan de affichecampagnes met topmodellen die twee keer per jaar reusachtige billboards plachten te sieren: lingerie in de kerstperiode, bikini's in het voorjaar. Affiches voor Zara? Nooit gezien. Met de minicollecties van Karl Lagerfeld, Stella McCartney, Viktor & Rolf en Madonna als uithangbord in het najaar spreekt de Zweed zijn meer modische klanten aan. Vedetten bij Zara? Nooit gezien.

Er zijn nog meer verschillen. Winkels van H&M stralen gewoonlijk een gezellige rommeligheid uit. De kleren hangen dicht opeengepakt en je moet wat doorzettingsvermogen hebben om te vinden wat je zoekt. Zara kiest voor een cleane, bijna chique inrichting. Het personeel is er voortdurend in de weer met het opplooien van truitjes die door gretige klanten van de schappen zijn getrokken. (Bij Massimo Dutti geldt dit nog meer: er hangt veel minder in de winkel en de stapels zijn netjes gelijnd).

Een essentieel onderscheid tussen de twee confectiereuzen is dat Inditex ongeveer de helft van zijn kleding produceert in eigen, hypermoderne fabrieken in Galicië. Doordat het de volledige productielijn controleert, kan het razendsnel inspelen op trends, zelfs op een beeld uit een videoclip. H&M daarentegen werkt met honderden ateliers, waarvan een groot deel in Azië, die nooit de flexibiliteit en nauwkeurigheid van Inditex kunnen evenaren. Een van de sterkste punten van Zara is dat het sneller dan de wind een look van de catwalk kan interpreteren. 'Gisteren gezien bij Prada, deze week in de etalage bij Zara' zou een geschikte slogan kunnen zijn.

Is het op dit punt dat H&M zijn rivaal nu wil inhalen met de nieuwe lijn? We hebben er het gissen naar. Een optimist fluisterde me gisteren in dat dit wel eens een breuk in de steeds maar globaliserende wereld zou kunnen betekenen; als H&M sneller en betere kleding wil aanbieden, zal het die misschien ook nauwgezetter willen controleren en dus dichter bij huis produceren. Voor de werkgelegenheid in Europa zou dat een zegen kunnen zijn.

Een mooie gedachte, maar ik heb er mijn twijfels bij. Als je ziet hoe computergestuurde patronen in een oogwenk rechtstreeks kunnen worden doorgestuurd naar snijmachines aan de andere kant van de wereld, zal het argument van snelheid niet lang meer standhouden. Kwaliteit dan? Chinezen leren snel en ze hebben een traditie in textiel. Ondertussen kunnen enkel creativiteit en volledige controle van de productielijn, beginnend bij het zelf ontwerpen van stoffen tot het uitleveren van de afgewerkte kledingstukken, een voorsprong geven.

H&M lanceert duurder kledingmerk

De Zweedse kledinggroep Hennes & Mauritz lanceert een nieuwe keten met duurdere en kwalitatief betere kleding. Dat maakte de groep gisteren bekend tijdens een telefonische persconferentie waar ook de halfjaarlijkse resultaten werden meegedeeld.

Veel details kon topman Rolf Eriksen nog niet geven. Het gaat om een gloednieuw kledingmerk van een hogere prijs-kwaliteitsorde, waarmee H&M een nieuwe doelgroep van modeliefhebbers wil aanspreken. Tien winkels zullen in de lente van 2007 in verschillende landen de deuren openen. Welk modesegment men precies wil aanboren en waar de winkels zullen openen, wordt pas in het najaar bekendgemaakt.

Verder deelde Eriksen mee dat H&M naar China trekt. Niet voor de kledingproductie, want op dat niveau is de keten er al aanwezig, maar om nieuwe vestigingen te openen. Volgend voorjaar openen de twee eerste H&M-winkels in Shanghai en Hongkong.

Modeblad

Bij de afstudeerdefilés van de Antwerpse modeacademie hoort ook een verfrissend blad.
De zeventien eindejaarstudenten mode van de Antwerpse academie presenteren hun eindwerk vanavond en morgen in een modeshow. Het bijbehorende blad + 1 is een perfecte catalogus, maar ook een modeblad dat met glans de vergelijking doorstaat met gevestigde concurrenten.

Het initiatief kwam van de studenten Helena Lumelsky en Demna Gvasalia, die het idee van een gewone catalogus ietwat uit de tijd vonden en droomden van een blad dat de vele ideeën van de studenten bundelde. Met een loterij werden zeventien eindejaarsstudenten gekoppeld aan zeventien toonaangevende namen uit de Belgische mode. ,,Soms kwamen daar heel verrassende combinaties uit'', zegt Demna Gvasalia. Hijzelf kwam terecht bij Walter Van Beirendonck, zijn ex-leraar, met wie hij een internetbabbel opzette die integraal gepubliceerd wordt in het blad. ,,Het chatten leverde boeiende vragen en antwoorden op. Dingen die we doorgaans niet aan elkaar zouden vragen of zeggen.''

Sommige ontwerpers bleken moeilijk bereikbaar, met anderen verliep het contact rimpelloos. Filip Arickx, ontwerper van AF Vandevorst werkte samen met Nadine Mollenkamp. ,,We hebben een lange babbel gehad en haar reactie was: jullie zijn zo gewoon'', vertelt Arickx. ,,Alsof modeontwerpers heel ongewone mensen zouden moeten zijn.''

De mix van het blad is ongewoon. Het bevat hartveroverende beelden, interviews en bedenkingen over het leven van een modeontwerper. Interessant is dat de beeldcultuur niet helemaal overheerst. Een paar voorbeelden: Helena Lumelsky praat met Raf Simons (,,Op het eind van de dag moet je wel verkopen''), Nele Feyen spreekt met Xavier Delcour (,,Ik wist dat ik het zou maken zonder af te studeren''), Karin Schonenberger met Ann Demeulemeester (,,Het is een levenswerk waar ik ieder seizoen iets aan toevoeg'').

De confrontaties zijn meestal boeiend omdat er geen enkel commercieel element in de weg staat. ,,We waren soms erg zenuwachtig omdat we dachten heel amateuristisch bezig te zijn'', zegt Gvasalia. Maar net dat geeft dit blad een gezicht. De vormgeving oogt verfrissend, de mix is verrassend.

Modologie

Meer dan dertig jaar kocht en verkocht de familie Jeurissen uit Hasselt toonaangevende mode. In stilte verzamelden ze ook de mooiste stukken van elk seizoen. Het modemuseum van Hasselt stelt die collectie nu ten toon.
EEN jasje uit de eerste collectie van Mugler of Miyake, een jurk van Leonard uit de jaren zeventig, of ontwerpen voor Chloé van Karl Lagerfeld? Je vindt ze dezer dagen terug in het modemuseum van Hasselt, waar de expositie Modologie het kruim van de modeverzameling van de familie Jeurissen laat zien.

Vandaag runt zoon Christophe de Jeurissen-winkel aan de Hasseltse Kapelstraat, maar zijn ouders Brigitte en Maurice deden dat meer dan dertig jaar lang. Vanaf de jaren zestig trokken ze naar Parijs en Milaan, om er ontwerpers te leren kennen en hun creaties te introduceren in België. Ze maakten de start van de prêt-à-porter mee en raakten met sommige designers bevriend. Het waren duidelijk andere tijden.

Mugler

,,We hebben ooit de eerste stukken van Thierry Mugler aangekocht'', zegt Brigitte Jeurissen. ,,De presentatie gebeurde ergens op een zolder in Parijs, bij een goede vriendin van de jonge Thierry. Op eenzelfde manier zijn we in contact gekomen met Azzedine Alaia. Het was op een flat. We moesten de bestelling op de grond schrijven. Met een ontwerper als Cavalli maakten we privé-feestjes bij hem thuis mee. Hij maakte de beste spaghetti.''

Maurice Jeurissen: ,,We kochten altijd puur op gevoel. Recht uit het hart. Een beetje zoals je kunst zou kopen. Soms kochten we bepaalde ontwerpers te vroeg aan. Niemand kende hen. En we bleven met de mooiste stukken zitten.''

Zo groeide de privé-collectie van de familie Jeurissen elk seizoen aan. Vandaag hebben ze zo'n 250 stukken bijeen. Niet altijd de meest flamboyante kleren, soms ook heel persoonlijke dingen. Zoals een witte doorkijkblouse van Krizia, die Brigitte Jeurissen aantrok bij de viering van 25 jaar huwelijk. Of een ensemble uit de allereerste collectie van Rifat Ozbek, waarvan ze in de winkel geen enkel stuk verkochten.

De expositie is te bekijken via vitrines die verspreid over het museum staan. Het zijn kijkdozen geworden die bepaalde ontwerpers in hun totaliteit opeisen (zoals Courrèges, Cavalli, Chloé, Krizia, Léonard, Mugler, Lacroix en Westwood) of waarin ontwerpen worden samengebracht omdat ze opvallende gelijkenissen vertonen (le noir, kant). De vitrines werden gerealiseerd door Dimitri Jeurissen van Base Design, die de kijkdoos ook gebruikte als een manier om een periode of de impact van een ontwerper op te roepen door de achterste wand aan te kleden met foto's en beelden.

Het valt op dat veel ontwerpen van toen ook vandaag nog zo de straat op zouden kunnen, al mag gezegd worden dat het vooral bij de jasjes uit de jaren tachtig weer wennen zou zijn aan de brede schouders. Heel persoonlijk is The story of Jeurissen, waarin snapshots met Lagerfeld en Cavalli naast gesigneerde schetsen hangen, en lege parfumflesjes doen denken aan de tijd van toen.

Madonna en H&M

De Zweedse kledingketen Hennes & Mauritz zal de off-stage -kleding verzorgen tijdens de Confessions-wereldtournee van Madonna. Die is op 21 mei van start gegaan.
Het gaat om een complete garderobe voor zowel Madonna als de leden van haar band, de dansers en alle medewerkers van het team die de tournee begeleiden.

,,Partner worden van H&M voelt als de perfecte pasvorm", aldus de Amerikaanse popster in een verklaring. ,,We zullen ons allemaal kunnen uiten op onze individuele manier."

Madonna zal niet alleen kleding van H&M dragen, ze heeft ook een kledingstuk ontworpen voor de Zweden. Het tracksuit , een soort veredeld trainingspak, zal vanaf augustus in de winkel liggen. Madonna treedt hiermee in de voetsporen van ontwerpers als Stella McCartney, Karl Lagerfeld en Vikor & Rolf. Zij werden eerder al door ceo Rolf Eriksen aangezocht om een collectie voor de kledinggigant te ontwerpen. Later op het jaar, exact wanneer is nog niet duidelijk, zal de popster ook opduiken in een nieuwe reclamecampagne van Hennes & Mauritz.

H&M zegt dat Madonna en haar medewerkers uit de collectie van 2006 alles kunnen kiezen wat ze ook maar willen. Tijdens haar optredens zelf draagt Madonna echter kleding uit een heel ander marktsegment. Zoals al een tijdje gebruikelijk is, werden al haar showkostuums voor de tournee ontworpen door de Franse topontwerper Jean-Paul Gaultier. Hij was het bijvoorbeeld die haar beroemde conische beha vorm gaf.

Hennes & Mauritz heeft wereldwijd zo'n 1.200 winkels. Dit jaar nog gaan de eerste vestigingen open in Koeweit en Dubai.

Burberry

Het Britse modehuis Burberry viert dit jaar haar 150ste verjaardag. In anderhalve eeuw tijd groeide het klassieke en traditionele merk uit tot een gevestigde waarde binnen de haute couture. Na een imagoverandering is Burberry vandaag hipper dan ooit tevoren.
Burberry werd in 1956 opgericht door de 21-jarige Thomas Burberry. De jonge kleermaker vond een paar jaar later gabardine uit, een waterdichte en duurzame stof waarmee hij regenjassen kon maken. In 1891 vestigde Burberry zich aan Haymarket in Londen. Dat gebouw is vandaag nog steeds het hoofdkantoor van het bedrijf. Het modehuis evolueerde doorheen de jaren, maar aan de modetoppers werd weinig veranderd.

Trendy trenchcoat

Het succes van Burberry kan je niet loskoppelen van de trenchcoat. Deze regenjas maakte het Engelse modehuis decennia geleden al wereldberoemd. De waterdichte jas ontstond tijdens de Eerste Wereldoorlog . Op vraag van het leger had het bedrijf de uniformen van de soldaten aangepast. Engelse soldaten droegen de coat tijdens de grote oorlog in de loopgraven of trenches . Na de oorlog bleek deze jas ook heel populair bij de rest van de bevolking. De trenchcoat was geboren. Hij werd meteen hèt pronkstuk van Burberry. Bekende vrouwen als koningin Elisabeth, Audrey Hepburn en Madonna vielen al voor het klassieke design van de wereldberoemde regenjas.

Zwart, wit en rood

Tegenwoordig staat het merk vooral bekend om het camelkleurig ruitpatroon met zwarte, witte en rode strepen. Deze tekening verscheen in 1924 voor het eerst als voering van de trenchcoat. Pas in 1967 gebruikte Burberry het patroon ook voor andere voorwerpen. Ondertussen bestaan er kledinglijnen, brillendozen, zelfs hondenjassen in deze print.

Nieuw imago

De jongste jaren heeft Burberry een hele verjongingskuur ondergaan. Het merk heeft haar saaie en traditionele imago van zich afgeworpen. Stijliconen als Beyonce, David Beckham, Liam Gallagher van Oasis en zelfs onze eigenste Das Pop-zanger Bent Van Looy zweren bij het merk.

De grote vernieuwing kwam er in 1997. Toen haalde Burberry Rose Marie Bravo in huis. Enkele jaren later kwam ook Cristopher Bailey bij het team. Deze ontwerper maakte al naam bij Gucci. Het duo heeft Burberry in enkele jaren tijd omgetoverd tot een jong en trendy merk.

Het duo nam vooral de klassieke collectie onder handen. De trenchcoat blijft een klassieker maar verschijnt nu ook in fellere kleuren. De lederwaren zijn nu ook versierd met de bekende ruitprints of duiken op in felle kleuren. De snit en de prints van de kledinglijnen hebben een eigentijds tintje gekregen.

Ook de marketing, met Kate Moss als icoon - kreeg nieuwe leven ingeblazen. Het Londense merk koos voor Kate Moss als icoon. Na het coke-schandaal kwam een einde aan de samenwerking tussen supermodel Moss en Burberry. Nu is Rachel Weisz het nieuwe gezicht van Burberry.

Tropische prints in badmode

Tropische prints domineren de badmode van 2006. Effen kan echt niet meer en zwart eigenlijk ook niet. Gelukkig zijn de prints best leuk. Geen tuttige bloempjes, maar gestileerde blad- en bloemenmotieven, helemaal in lijn met de etnische zomermode. Felle of sobere kleuren kunnen allebei, en dus zit er tussen die tropische bikini's voor elk wat wils.
Alle trends ten spijt, gaan we in de eerste plaats toch op zoek naar een badpak waarin we er op ons voordeligst uitzien. Het juiste broekje voor buik en billen en het ideale topje voor een mooi décolleté. In de paskamer tellen vooral de wetten van de fysica en een beetje optisch bedrog. Het goede nieuws is dat die hippe tropische prints zo hun voordelen hebben. Een druk motief geeft uw decolleté meer volume. Als u een kleinere cupmaat heeft, is een tropische print op uw topje dus ideaal. Kiest u dan ook nog eens voor een driehoekjesbikini of een bikini met ruches (of andere frutsels) op het bovenstukje, dan zit u helemaal goed. Een badpak met een grote print werkt dan weer afslankend. Effen is dus echt niet de enige optie als u wat molliger bent. Zorg er gewoon voor dat de tropische print echt groot is, dus geen badpak vol kleine bloempjes, maar één grote gestileerde bloem.

Zara

De Spaanse modereus Zara kan op zowat alle vlakken betere cijfers voorleggen dan concurrent H&M. Voor de vierde maand op rij doet het Zweedse H&M het slechter dan wat analisten vooropstelden.
MOET H&M stilaan de duimen leggen voor concurrent Zara? De cijfers liegen er niet om. De verkoop in de 1.239 H&M-winkels wereldwijd loopt een stuk achter op wat analisten hadden vooropgesteld: zij dachten de voorbije maand aan een stijging met 3 procent, maar het werd een luttele 1 procent. Daarop duikelde het aandeel van de Zweedse kledinggigant met 3,2 procent naar beneden, en werd de gedachte gevoed dat het Spaanse Inditex (dat Zara in de portefeuille heeft zitten) stilaan marktleider aan het worden is in dit segment.

Waaraan dat allemaal ligt? Sowieso heeft het slechte weer in maart en april de zomermode geen goed gedaan. Zo goed als alle retailers hebben het minder goed gedaan dan voorspeld, maar in het geval van H&M is de groei tegenover vorig jaar toch wel erg beperkt. Een tweede mogelijke oorzaak: voor het eerst in zijn geschiedenis heeft Zara meer shops geopend dan H&M en dat in een sneller tempo. H&M heeft momenteel 1.239 winkels, dat zijn er elf procent meer dan vorig jaar. Het bedrijf plant wel vier winkels in Montreal (nog dit jaar) en extra shops in Los Angeles en Pasadena. Er staan ook vier winkels op de planning voor Dubai en Kuweit (via franchise) en er komt een webverkoop in Nederland. Tussen mei en augustus plant het bedrijf in totaal 54 nieuwe vestigingen. Ter vergelijking: gedurende het voorbije jaar heeft Inditex 20 procent meer shops geopend, momenteel ligt het totaal op 901 winkels, in 62 landen. Het H&M aandeel steeg het voorbije jaar 8,7 procent, dat van Inditex 36 procent.

Kan H&M het tij keren? Veel wordt in elk geval verwacht van de World Cup-collectie die naar aanleiding van het voetbalgebeuren in Duitsland gelanceerd wordt. Een andere blikvanger wordt ongetwijfeld de designlijn die in november gelanceerd wordt, van de hand van de Nederlandse ontwerpers Viktor & Rolf. Zij treden in de voetsporen van Karl Lagerfeld en Stella McCartney, maar zij genieten niet dezelfde naamsbekendheid als hun voorgangers en het is nog maar de vraag of ze het publiek massaal naar de Zweedse keten kunnen lokken.

H&M en Zara lijken voor het publiek misschien eenzelfde soort goedkope retailer, maar het concept van beide ketens is toch heel verschillend. Bij Zara wordt nog erg vaak gewerkt met lokaal gemaakte producten, in fabrieken die eigendom zijn van Inditex, terwijl H&M ontzettend veel producten koopt en laat maken in het Verre Oosten (vooral in China). Een uitgekiend distributiesysteem (met voor Europa een warehouse in Zaragoza) zorgt ervoor Zara zijn winkels zeer snel kan bedienen. Wordt een item plots een trend, dan kan Zara daar razendsnel op inpikken. De Spanjaarden houden er ook aan heel bijzondere winkelpanden op de kop te tikken. Die worden niet gehuurd, maar gekocht - met een immense vastgoedportefeuille tot gevolg. Zara zit ook al langer in bepaalde markten; bijvoorbeeld de Verenigde Staten, waar H&M slechts sinds de eeuwwisseling aanwezig is. En dan is er nog het kannibaliseren: in Duitsland heeft H&M zoveel shops geopend, dat de ene kopers afsnoept van de andere.

Puma

Het leek wel een After Work Party, daar in de Clinic in Antwerpen, waar Puma een mini-tentoonstelling houdt rond de Clyde, een van haar legendarische sportschoenen. En omdat er gratis eten en drank was, ontbrak ook feestreporter Rudy Tollenaere niet.
Bent, de zanger van de Gentse rockgroep Das Pop, draagt voor de fun af en toe sneakers. In het najaar komt de nieuwe cd Fuckland uit, en binnenkort de single Tired. Tv-presentatrice Tiany Kiriloff loopt graag op hoge hakken, ,,maar ik ben blij als ik af en toe in een lage sneaker kan rondlopen''.

Wiebe Loccufier, alias Tonic van Starski&Tonic , droeg tot zijn twaalfde bottines. ,,Vanaf dan schakelde ik over op sportschoenen'' Wiebe en Koen Leroux zijn de resident-dj's van de Gentse Culture Club, de Dirty Dancing in Brussel en de Petrol in Antwerpen. Ze maakten al een aantal verzamelaars, stonden op Pukkelpop en werken onder de naam The Subs aan een eigen cd. De twee braken een stukje van de tentoonstelling af om de schoenen uit te proberen op een draaitafel uit de jaren zeventig.

Belgische mode

Asymmetrie, gewaden, kleuren, vormen, juwelen, schoenen,... verschillende Waalse en Brusselse ontwerpers hebben dinsdagavond een staaltje van hun veelzijdig talent getoond tijdens het defilé Trip Tyque Mode, dat plaats vond in het Mode Center in Berlijn.
Er waren onder meer creaties te zien van Giovanni Biasiolo, Priscillia Di Tarsia, Charles Kaisin, Ariane Lespire, MoutonCollet, Cathy Pill, Pol Quadens, Claude Wesel, Nicolas Woit en van studenten van de Cambre Mode(s) in Brussel. Ook werden er creaties getoond van de twee peters van het initiatief, Olivier Strelli en Gerald Watelet.

De avond ging van start met een optreden van de Belgische grimeur Bouzouk. Tevoren hadden de honderdtal genodigden het werk van de twaalf ontwerpers al kunnen bewonderen. Het werd niet zomaar een modeshow, maar een spektakel waarin video, muziek en choreografie in subtiel elkaar waren vermengd.
''Trip Tyque Mode is een levende kunstuiting, waarin elk universum bedacht en uitgewerkt is in dienst van de ontwerper en zijn creatie'', legde Monique Lenoble van Trip Tyque Mode uit.

Het evenement wordt georganiseerd in samenwerking met het Commissariaat generaal voor Internationale Relaties van de Franstalige gemeenschap (CGRI), de Afdeling Internationale Relaties van de Franstalige Gemeenschap (DRI), het Waalse Agentschap voor de Uitvoer (AWEX), het Agentschap Wallonië-Brussel Design/Mode (WBDM), het Mode Center van Berlijn en de vzw Cultura Europa.

Goedkope Bikkembergs bij Makro

Warenhuis Makro biedt Bikkembergs-schoenen aan aan bodemprijzen. Tot groot ongenoegen van de ontwerper.
Honderdnegenentwintig euro per paar kosten ze. Bij een gewone schoenenwinkel ben je er zeker dertig tot veertig euro meer voor kwijt. Een buitenkansje voor modeliefhebbers dus, maar op de echte hardcore Bikkembergs-fans die alles al van de meester in de kast liggen heeft, mikt Makro waarschijnlijk niet.

,,Dit zijn schoenen uit een vorige collectie", zegt Sylvie Dierckxsens, woordvoerster van Bikkembergs. ,,Het model bestaat al drie jaar en de kleuren veranderen geregeld."

Dierckxsens heeft geen idee hoe Makro aan de schoenen gekomen is, maar erg gelukkig is het modebedrijf niet met de situatie. ,,Voor ons imago is dit een slechte zaak", zegt ze. ,,Makro is zeker geen klant van ons en zal dat ook nooit worden. Wij voeren een zekere distributiepolitiek en een winkel als Makro hoort daar niet in thuis. Ik vind het jammer voor onze reguliere klanten."

Bij Makro zelf is men zich van geen kwaad bewust. ,,Als Bikkembergs boos is, moeten ze kwaad zijn op de partij die deze schoenen aan ons verkocht heeft en niet op ons", zegt Philippe Nowé van Makro.

Hoe Makro precies aan de schoenen gekomen is, wil het bedrijf niet kwijt. Maar de verkoop loopt bijzonder goed, ook al is de folder nog maar twee dagen uit.

Baarden

Baarden zijn opnieuw hip, zo kopte The New York Times onlangs. In de VS worden steeds meer sterren gesignaleerd met krioelend kingewas. Nog een half jaar en de trend zet zich helemaal door, schrijft de NYT. Of niet natuurlijk. Want waarom dragen mannen baarden?
Mannen hebben van nature baardhaar, het is wat ons onderscheidt van de vrouw. Puberjongens wachten verwachtingsvol op de eerste stoppels op kin en bovenlip, tekenen van de ontluikende mannelijkheid. Meisjes krijgen priemende borstjes, jongens kweken, los verspreid, staande sprieten. Bij de Perzen, Grieken, Romeinen en barbaren was het kweken van een baard voor een man de normaalste zaak van de wereld. Een baard werd geassocieerd met eenvoud en deugdzaamheid. Baarden bleven heel gewoon tot de vroege zeventiende eeuw, werden dan gedemodeerd en kenden sindsdien nog heropflakkeringen in diverse formaten. Maar de roemrijke tijden van de volle baard liggen lang achter ons. Al decennialang is de vraag niet meer of je al een baard hebt, maar of je je al kunt scheren. Een stoppelbaard kan, een sikje mag, maar de algemeen geldende norm schrijft voor dat er regelmatig moet worden geschoren. De twintigste eeuw was een gouden eeuw voor de producenten van scheerapparaten, zepen en mesjes. Gillette ging van één naar uiteindelijk drie of vier mesjes, en we wachten in spanning wat er na het vibrerende scheermesje, de M3 Power Nitro, zal komen - we gokken op M4 Turbo. De trend van de mesjes-, gel- en lotionindustrie kent maar één richting: de haren steeds dieper afsnijden voor een steeds gladder, zachter en netter resultaat.

Nu steeds meer mannen niet alleen hun gezichtshaar, maar ook hun lichaamshaar (laten) verwijderen, ziet het er niet naar uit dat er een trendbreuk zal ontstaan. De moderne man wordt steeds haarlozer, dat kun je in elke sauna vaststellen. Nochtans zijn er ook altijd mannen geweest die hun baard lieten staan, uit weerbarstigheid, uit esthetische of zelfs religieuze overwegingen - van vrome moslims en orthodoxe joden wordt verwacht dat ze hun baard laten groeien. Maar het valt te betwijfelen of de baardgroei van Osama bin Laden en Saddam Hoessein een goede zaak is voor de toekomst van de baard. Bovendien wordt de baard, naast met fanatisme, algauw geassocieerd met jeuk, geprik en zelfs gebrekkige hygiëne.

De al dan niet vermeende baardtrend is wellicht eerder een gevolg van het feit dat mannen met hun uiterlijk durven te experimenteren: vandaag stoppels, morgen glad, volgende week een sikje en volgend jaar een baardje. Acteurs, zangers, voetballers en andere mannen die meer dan bovengemiddeld met hun uiterlijk bezig zijn, durven weleens wat kingewas te kweken: George Clooney in Syriana . Mel Gibson, soms. Hugo Weaving, de (gladde) slechterik in The matrix , in het toneelstuk Hedda Gabler . David Beckham spaart af en toe een baardje, maar overtuigt niet echt.

Ook in ons land sluimert de baardtrend. Jonge mannen experimenteren met sikjes, ringbaarden en bakkebaarden. De volle, wilde baard blijft een uitzondering. Maar ze bestaan: de mannen die er lang geleden voor gekozen hebben om een baard te dragen, er hun imago aan verlenen en nu mooi grijs beginnen te worden. Hoe zouden zij eruitzien zonder baard, de zangers Willem Vermandere, Jan De Wilde, Wannes Van De Velde en Walter De Buck, de advocaat Piet Van Eeckhaut, de politicus Tuur Van Wallendael, de schrijver Walter Van den Broeck, de jazzkenner Marc Van den Hoof?